Τα νέα για την υγεία του Γεράσιμου παρουσίασε ο συνήγορος της οικογενείας του μοναδικού επιζώντος του πρώτου βαγονιού στο σιδηροδρομικά δυστύχημα των Τεμπών, Όθωνας Παπαδόπουλος, ενώ επίσης προχώρησε σε μία σοκαριστική αποκάλυψη για τον βοηθό μηχανοδηγού της εμπορικής.
«Ολοκληρώθηκε η αεροκομιδή και ο επαναπατρισμός του Γεράσιμου. Νοσηλεύεται πλέον στη Λάρισα, με την ελπίδα των δικών του ανθρώπων για την καλύτερη δυνατή εξέλιξη στην υγεία του. Είναι στην ομάδα επιβατών που έχουν υποστεί βλάβη στην υγεία τους, όχι από την σύγκρουση αυτή καθ’αυτή αλλά από την έκρηξη που ακολούθησε και ειδικά το ωστικό κύμα της έκρηξης που ακολούθησε, που σύμφωνα με τους γιατρούς, αποτελεί και την αιτία του σοβαρού τραυματισμού του.», δήλωσε ο Όθωνας Παπαδόπουλος.
«Εξαφανίστηκαν όλα τα ευρήματα ελάχιστες ημέρες μετά το δυστύχημα. Θα υπάρξουν βαρύτατες νομικές συνέπειες όχι μόνο στους άμεσα υπαίτιους για την πρόκληση του δυστυχήματος και στην καταστροφή πολύτιμων αποδεικτικών στοιχείων. Ίσως κάποια ερωτήματα να μην απαντηθούν ποτέ.», πρόσθεσε ο δικηγόρος της οικογενείας του Γεράσιμου.
Σημαντική αποκάλυψη για τον βοηθό μηχανοδηγό της εμπορικής αμαξοστοιχίας
Ο Όθωνας Παπαδόπουλος εκπροσωπεί νομικά και την οικογένεια του βοηθού μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας, Νίκου Ναλμπάντη, ο οποίος σκοτώθηκε ακαριαία στο σημείο του δυστυχήματος, κάνοντας μία σημαντική αποκάλυψη.
«Είχε μόλις έξι μήνες στη συγκεκριμένη θέση. Ο άνθρωπος που είχε διοριστεί από τον εργοδότη του να τον εκπαιδεύσει ήταν και ο βασικός μηχανοδηγός στην εμπορική αμαξοστοιχία. Θα ήταν πολύ βολικό σενάριο για κάποιους να φορτώσουν το βάρος στους μηχανοδηγούς που δεν είναι πλέον στη ζωή.», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Όθωνας Παπαδόπουλος.
Ενώ, αποκάλυψε: «Η οικογένεια μου μετέφερε τις ανησυχίες του νεαρού από πριν το δυστύχημα, σχετικά με τη μη τήρηση των στοιχειωδών προδιαγραφών ασφαλείας κατά την εκτέλεση των σιδηροδρομικών δρομολογίων και την έντονη ανησυχία και φόβο που είχε εξομολογηθεί στους οικείους του για όταν δει το τρένο να έρχεται από την απέναντι πλευρά, θα φροντίσει να πηδήξει για να σώσει τη ζωή του.
Η μητέρα του πριν λίγο καιρό είχε μιλήσει και η ιδια στο Star για την κατάσταση και τις θεραπείες που έχει κάνει μέχρι σήμερα, με τα λόγια της να συγκλονίζουν.
«Ακόμα ανασαίνει. Αλλά, όπως εγώ τον ήξερα, όπως τον ανάθρεψα, όπως τον καμάρωνα, δε θα γυρίσει πια, ποτέ ξανά! Τώρα εγώ έχω ένα άλλο παιδί για να λατρεύω. Τον Γεράσιμό μου, τον έχω μόνο βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Μόλις τον αντίκρισα διασωληνωμένο, χωρίς τα μακριά μαλλιά του, έχοντας την αίσθηση πως αυτό που συμβαίνει δεν είναι αλήθεια, του υποσχέθηκα πως θα του προσφέρω ό,τι υπάρχει διαθέσιμο στον πλανήτη. Είχε την τύχη να βρεθεί στα χέρια των γιατρών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας και να χειρουργηθεί από τον Δρ. Μπρότη, τον εξαίρετο νευροχειρουργό της ομάδας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου».
«Το σώμα του δεν είχε ούτε μία γρατζουνιά. Αν εκτοξεύτηκε, θα πρέπει να έσκασε με το πόδι. Η αριστερή κνήμη είχε σπάσει στα δύο, αλλά δε φαινόταν. Λίγο καιρό μετά, βρήκα τους ανθρώπους από το ΕΚΑΒ της Λάρισας που τον σήκωσαν από το έδαφος και τους νοσηλευτές των επειγόντων που του ξύρισαν το κεφάλι. Ούτε μία σταγόνα αίμα. Αργότερα, μου είπαν οι γιατροί πως η ζημιά έγινε από το ωστικό κύμα της έκρηξης. Είναι σαν έσκασε πυρηνική βόμβα μέσα στο κεφάλι του. Εξαγγειώθηκαν τα υγρά των κυττάρων του εγκεφάλου. Κάτι που απέχει πολύ από ένα τραύμα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όσον αφορά τα όσα νιώθει, δύο χρόνια μετά τη μοιραία νύχτα, απάντησε: «Αυτό που νιώθω, με πολύ απλά λόγια. Δύο χρόνια τώρα. Πενθώ τους 57 λαμπρούς συνανθρώπους μου. Τις χαρές και τις διακρίσεις τους, τους γάμους και τους απογόνους τους που δε θα έρθουνε ποτέ. Πενθώ το μέλλον της Ελλάδας. Τη Δημοκρατία. Τη Δικαιοσύνη. Αξίες ιερές που η χώρα μου γέννησε. Έγκλημα πάνω στο έγκλημα. Παγκόσμιο ρεζίλι. Τρίζουν τα κόκαλα των 57 και των αρχαίων προγόνων. Για νομοθέτες που ευλογούν τα γένια τους και για το πώς έχει καταντήσει η Δικαιοσύνη. Μαριονέτα.
«Κάθε βράδυ, λοιπόν, που με μια αγκαλιά καληνυχτίζουν τα παιδιά τους, να σκέφτονται και να στοιχειώνουν πόσες αγκαλιές είναι κενές την ίδια ώρα. Και πως η δική μου αναρωτιέται αν θα υπάρχει και αύριο. Δύο χρόνια τώρα. Που δεν προσομοιώνονται, δεν περιγράφονται με λόγια. Πόσο αντέχει ο άνθρωπος, να βλέπει ό,τι αγαπάει να υποφέρει; 58 είναι τα θύματα. Και βάλτε τα στη νιοστή. Για τους γονείς και τα αδέλφια τους. Και τα παιδιά τους. Για όλους τους αγαπημένους τους και τους συντρόφους τους, τους φίλους τους, τους κολλητούς. Και όλους τους τραυματίες. Για όσους δε θα μάθουμε ποτέ…».