ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ
Τις περασμένες ημέρες στον νάρθηκα του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου Κοζάνης μοιραζόταν ένα φυλλάδιο που εξέδωσε ο Ναός σε πολλά αντίτυπα με τον τίτλο «ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ».
Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε το περιεχόμενό του:
Τὸ 2020 θὰ τὸ θυμόμαστε ὅλοι, ὄχι μὲ τὶς καλύτερες ἀναμνήσεις… Ἕνας ἰός μὲ τὸ ὄνομα Covid-19 ἤ κορωνοϊός σημάδεψε καὶ συνεχίζει νὰ σημαδεύει τὸν βίο μας. Νομοθετήματα περιόρισαν τὶς προσωπικὲς ἐλευθερίες, ἀπαγορεύσεις θεσπίστηκαν γιὰ τὴν ἀκώλυτη τέλεση τῆς Θείας Λατρείας, ἀποκλεισμοὶ ἐπιβλήθηκαν στὰ σπίτια μας. Ὁ λόγος; Ὁ περιορισμὸς τοῦ κορωνοϊοῦ καὶ ἡ διαφύλαξη τῆς δημόσιας ὑγείας. Νέες συνήθειες, νέες ἀντιλήψεις, νέες συμπεριφορές ἐκκολάπτονται καὶ ἐκτρέφονται ὄχι μόνο σὲ ἐθνικὸ ἐπίπεδο…
Στὴν νεοελληνικὴ πραγματικότητα πέρα ἀπὸ τὸν καινούργιο τρόπο ζωῆς ποὺ δημιουργεῖται, γιγαντώνεται ἕνα κόμπλεξ πρὸς τὴν Ἐκκλησία καὶ πρὸς τὸν τρόπο ζωῆς ποὺ προτείνει στὰ μέλη Της. Ἀμφισβητεῖται ὁ Ναὸς, ἡ Ἐνορία ὡς θεσμός, οἱ ἱερὲς Εἰκόνες, τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων καὶ πρωτίστως ἡ Θεία Κοινωνία. Μὰ γιὰ νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἄς μιλήσουμε πρώτα γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Τὶ εἶναι ὁ ἄνθρωπος; Ἔχει προορισμό; Ἔχει ἡμερομηνία λήξης; Οἱ ἀπαντήσεις ἔχουν δοθεῖ αἰώνες πρὶν ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Πατέρες ἀλλὰ σὲ περιόδους κρίσης-ὅπως σήμερα-καλὸ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία σὲ σύγχρονη γλῶσσα νὰ ἐπικαιροποιεῖται.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχὴ καὶ σῶμα μαζί. Πλάστηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Του. Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ βούληση. Καθ’ ὁμοίωσιν σημαίνει νὰ μοιάσω καὶ νὰ ἐνωθῶ μὲ τὸν Θεό. Μὲ πιὸ ἀπλὰ λόγια κατ’ εἰκόνα Θεοῦ εἶναι τὰ ἐργαλεῖα μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς προίκισε ὁ Θεός (ἐλευθερία & βούληση) καὶ καθ’ ὁμοίωσιν εἶναι ἡ ἀξιοποίηση τῶν ἐργαλείων. Ἄρα, ὁ ἄνθρωπος ἔχει σκοπό καὶ προορισμό: τὸν Θεό!
Θὰ παρομοιάζαμε τὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν μαθηματικὴ ὀρολογία σὰν μία ἠμιευθεία, δηλαδὴ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀρχὴ ἀλλὰ δὲν ἔχει τέλος· ὁ κάθε ἄνθρωπος. Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου διαιρεῖται σὲ τέσσερα (4) στάδια: 1ο) τὴν κυοφορία (ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ συλλαμβάνεται, ἐπὶ ἐννέα μῆνες κυοφορεῖται μέχρι τὴν γέννησή του), 2ο) τὸν βίο (ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ γεννιέται μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ πεθαίνει, δηλαδὴ κοιμάται), 3ο) τὴν μετὰ θάνατον ζωή (ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ κοιμάται-τὸ σῶμα μπαίνει στὸν τάφο καὶ ἡ ψυχὴ συνεχίζει νὰ ζεῖ-μέχρι τὴν Δευτέρα παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν) καὶ 4ο) τὴν αἰώνιο ζωή (ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς Δευτέρας παρουσίας καὶ ὕστερα δὲν ἔχει τέλος). Εἴμαστε πλασμένοι γιὰ νὰ ζήσουμε αἰώνια σὲ κοινωνία μαζί μὲ τὸν Θεὸ καὶ μὲ τοὺς συνανθρώπους μας!
Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ὁ Ἀδάμ, ἀπέτυχε στὸν στόχο του. Θὰ λέγαμε μεταφορικὰ πὼς τὰ ἐργαλεία τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς βουλήσεως ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν ἀστοχία του, δηλαδὴ τὴν ἁμαρτία, τὰ τοποθέτησε σὲ ἕνα μπαοῦλο ποὺ λέγεται φθορὰ καὶ θάνατος, ἕνα μπαοῦλο ποὺ πολὺ καλὰ κλείδωσε. Ἤρθε ὅμως ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, γιὰ νὰ μπορέσει ὁ ἄνθρωπος καὶ πάλι νὰ πετύχει τὸν στόχο του. Ἔγινε ὁ Θεὸς ἄνθρωπος γιὰ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος θεὸς. Ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ σπάσει τὸ μπαοῦλο τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου ὥστε νὰ ξαναδώσει στὸν ἄνθρωπο τὰ ἐργαλεῖα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς βουλήσεως. Αυτὸς μᾶς ἔμαθε τὸν τρόπο πως θὰ τὰ ἀξιοποιήσουμε γιατὶ Αὐτὸς εἶναι τὸ πρότυπό μας! Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ τρόπος; Ἡ ἀγάπη! Ἡ ἀγάπη ποῦ περνᾶ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ καταλήγει στὴν Ἀνάσταση.
Μπορεῖ ὁ Χριστὸς νὰ ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανοὺς ἀλλὰ μᾶς ἔδωσε τὴν Ἐκκλησία ποὺ εἶναι ἡ κοινωνία τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος. Πὼς ζοῦμε τὴν Ἐκκλησία; Ὡς Σῶμα Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ τοῦ Σώματος καὶ ἐμεῖς τὰ μέλη τοῦ Σώματος. Πὼς μπαίνουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία; Μὲ τὸ Βάπτισμα. Πὼς ζοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία; Μὲ ἀγάπη, ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ ( = τὴν κεφαλὴ τοῦ Σώματος) καὶ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἄλλους ( = τὰ μέλη τοῦ Σώματος). Ὁ ἄλλος δὲν εἶναι ἐχθρὸς καὶ ἀνταγωνιστὴς μας ἀλλὰ μέλος τοῦ Σώματος. «Πολλὰ μέλη, ἕνα σῶμα· ὅταν ὑποφέρει ἕνα μέλος, συμπάσχουν ὅλα τὰ ὑπόλοιπα μέλη· κι ὅταν τιμᾶται ἕνα μέλος, χαίρονται μαζί του ὅλα τὰ ὑπόλοιπα» (Α’ Κορ. 12, 26) μᾶς τονίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐκκλησία! Ὅσοι βαπτιστήκαμε στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, αὐτὸ τὸ μυστήριο ζοῦμε. Ἡ Ἐκκλησία φανερώνεται ὡς Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν Ἱερὸ Ναό. Ὁ ἱερὸς Ναὸς εἶναι «ἐπίγειος οὐρανός, μέσα στὸν ὁποῖο κατοικεῖ καὶ ἐμπεριπατεῖ ὁ Θεὸς» καὶ «ἔχει φυτευθεῖ σὰν ἕνας ἄλλος Παράδεισος στὸν κόσμο αὐτό» (Ἅγιος Γερμανὸς Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως).
Μέσα στὴν Ἐκκλησία ζοῦμε τὸν Θεὸ μὲ τὰ ἱερὰ μυστήρια, τὴν προσευχὴ καὶ πρωτίστως γινόμαστε Ἕνα μαζί Του μὲ τὴν Θεία Κοινωνία. Ὁ Χριστὸς σὲ κάθε Θεία Λειτουργία μᾶς κάνει τὸ τραπέζι καὶ μᾶς καλεῖ «Ἐλᾶτε νὰ Μὲ φᾶτε καὶ νὰ Μὲ πιεῖτε γιὰ νὰ ἔχετε ζωὴ αἰώνια». Τρώμε καὶ πίνουμε τὸν Χριστὸ καὶ ἔχουμε τὴν ἴδια ἐμπειρία ποὺ εἶχε καὶ ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος: «Μέλη τοῦ Χριστοῦ γινόμαστε κι ὁ Χριστὸς δικά μας μέλη! Καὶ τὸ χέρι μου Χριστός, καὶ τὸ πόδι μου Χριστός, ἐμένα τοῦ πανάθλιου, Καὶ τὸ χέρι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ πόδι τοῦ Χριστοῦ, ἡ δική μου ἀθλιότητα. Κινῶ τὸ χέρι, καὶ Χριστὸς ὁλόκληρος εἶναι τὸ χέρι μου». Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τὸ πᾶν, ἡ σημαντικότερη στιγμὴ τῆς ζωῆς μας γιατὶ τότε ἐνωνόμαστε μὲ τὸν Θεό!
Γι’ αὐτὸ, ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει γεύση καὶ ἐμπειρία ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς δὲν μπορεῖ νὰ μιλᾶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία! Ἀς κλείσουμε τὰ αὐτιά μας σὲ ὅσους κομματιάζουν τὸν ἄνθρωπο μόνο σὲ σῶμα ἤ μόνο σὲ ψυχή. Καὶ ψυχὴ καὶ σῶμα μαζί εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Καὶ τὰ δύο ἀνήκουν στὸν Θεό! Καὶ μὲ τὰ δύο νὰ δοξάζουμε τὸν Θεό! Γιὰ τὸ σῶμα ὁ Θεὸς ἔδωσε τὸν Ἰατρό καὶ γιὰ τὴν ψυχὴ ἔδωσε τὸν Ἱερέα. Γι’ αὐτὸ νὰ ἀκοῦμε τοὺς εἰδικοὺς καὶ νὰ ἐμπιστευόμαστε τὴν Ἐκκλησία. Στὴν ἀρρώστια καὶ στὸν γιατρὸ θὰ πάμε καὶ τὴν ἀγωγὴ του θὰ ἀκολουθήσουμε καὶ τὰ φάρμακα που θα μᾶς συστήσει θὰ πάρουμε. Ἀλλὰ καὶ τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν Ἁγίων που εἶναι «λιμάνια σὲ κάθε περίσταση, γεμάτa ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» θὰ προσκυνή-σουμε καὶ τὶς ἱερὲς Εἰκόνες ποὺ εἶναι «ἀποτύπωση τοῦ Χριστοῦ, ἀφορμὴ μίμησης τῶν ἀρετῶν τῶν ἁγίων, ἱστορία ποὺ διδάσκει μὲ τὴν σιωπή και ἱστορία ποὺ μιλᾶ μέσα ἀπὸ τὴν ζωγραφική» θὰ ἀσπαστοῦμε χωρὶς φόβο.
Μὴ φοβόμαστε! Πολλὲς μπορεῖ νὰ εἶναι οἱ ἁμαρτίες μας ἀλλὰ ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε τὴν εἰλικρινῆ μετάνοια! Ἀς γίνει αὐτὴ ἡ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ ἀφορμὴ γιὰ νὰ γίνουμε ὅτι δὲν εἴμαστε. Μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ὀπαδοὶ θρησκείας. Πρόσωπα καὶ ὄχι ἄτομα. Κοινωνία καὶ ὄχι μάζα. Νὰ γίνουμε Ἀληθινοί. Νὰ γίνουμε ἔτσι ὅπως θέλει ὁ Χριστός!