Γενικά

Εγκλεισμός: “Υποκείμενο νόσημα”… μοναξιά ! Του Χρήστου Σαλαμπουκίδη

Εγκλεισμός: “Υποκείμενο νόσημα”… μοναξιά !

Σε αυτούς που αγάπησαν την μοναξιά και τους πνίγουν τα συμπτώματα της εποχές εγκλεισμού…

Του Χρήστου Σαλαμπουκίδη.

Σουρούπωσε ξανα. Σιγά-σιγά νυχτώνει και αρχίζει να βαραίνει το στήθος , θαρρείς κουρδισμένο ρολόϊ τέτοια ώρα αυτή την περιόδο του χάους και της ανασφάλειας του ιού ,φροντίζει αυτό το “βάρος” να είναι συνεπέστατο στο ραντεβού του.
Να θες να ανασάνεις και να αισθάνεσαι πως δεν μπορείς ,δεν θυμάμαι πότε πήρα την τελευταία “μυτιά” οξυγόνου που να έφτασε, ίσως εκείνες τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου.
Το τίναγμα απο την καρέκλα μοιάζει με εκείνο ενός κλόουν που βγαίνει μέσα απο εκείνα τα παλιά παιδικά κουτιά ,τόσο έντονο και καρφί στο παράθυρο να πάρεις ανάσα, να δούνε τα μάτια κάτι άλλο εκτός απο μια οθόνη και να μυρίσει λίγο οξυγόνο..

Αγανάκτηση η κλεισούρα. Περνάνε οι ώρες και είσαι ακόμα σε εκείνο το παράθυρο, να κοιτάς έξω εκείνα τα φώτα που μένουν αναμμένα μετά τις 3 το ξημέρωμα. Εκείνα τα μικρά που φαίνονται μέσα απο τις γρίλιες των παντζουριών σημάδι οτι και άλλοι ίσως να αισθάνονται το ίδιο, μα και εκείνα τα μεγάλα στο πάρκο και στον άδειο δρόμο.

Μέσα μισοσκόταδο μερικά λαμπιόνια αναμμένα “ένεκα των ημερών” που πλησιάζουν και ο υπολογιστής εκεί ανοιχτός.. Συνεπής στην παρέα του, μόνιμα ενεργοποιημένος. Κοιτάω το κινητό καμία κλήση , κανένα μήνυμα είτε γραπτό είτε στα social. Λες και πάγωσαν όλα μαζί με την κατάσταση που περνάμε,ακόμα και οι καρδιές των ανθρώπων που κάποτε μας αγάπησαν και αγαπήσαμε. Κανονικά θα έπρεπε να είναι μια ευκαιρία να τα ξαναβρούμε με όλους αυτή την περίοδο, αμ δε…
Κλείνεις το παράθυρο μα πως να κρυφτείς απο τον εαυτό σου; Σου έρχεται να ουρλιάξεις και όχι μόνο απο τα νεύρα σου απο αυτή την κατάσταση , να κλάψεις γοερά ,να ανοίξεις έτσι μια βαλβίδα εκτόνωσης μπας και ανακουφιστείς απο την πίεση της περιόδου μπας και ηρεμήσει εκείνο το “Να θες να ζήσεις και να σου πατάνε pause στην ζωή” που τώρα τελευταία έχει γίνει καθολικό μότο.
Έπειτα κοιτάς ξανά εκείνα τα παράθυρα τα μισοσκότεινα και ο νους αναρωτιέται. Αλήθεια πόσοι είναι μόνοι αυτή την περίοδο και πως την “παλεύουν” που έχουν την τάση να λένε οι “νεολαίοι” που λέει και ο παππούς μου;
Εκείνοι οι γενναίοι μόνοι..
Που είναι μόνοι σε ένα κρεβάτι για δυο.
Που πίνουν τον καφέ τους σκέτο πρωϊ βράδυ στην ίδια κούπα, εκείνη την μισοσπασμένη
Που πίνουν κάθε βράδυ βαριά ποτά παρέα με κανα πακέτο τσιγάρα ( οχι στριφτά, εκείνα θέλουν παρέα)
Που πάνε κάθε μέρα στην δουλειά τους, μιας και μόνο αυτό τους επιτρέπει η πανδημία να κάνουν μόνο ,κόβωντας τους τις λίγες, προσπάθειες που έκαναν μετά το πρώτο lockdown να γίνουν κοινωνικοί και να ξεφύγουν απο τον εφιάλτη της μοναξιάς και το τέρας της μοναχικότητας τους.
Που βοηθούν τους παππούδες κάνοντας τα ψώνια τους για να μην τους πλακώνουν οι τοίχοι που τόσα χρόνια τους παρείχαν ασφάλεια.
Ζόρικο πράγμα η μοναξιά στην καραντίνα, θεριεύει και σε κάνει να θες να απαλλαγείς απο αυτήν, πόσο μάλλον αυτοί οι άνθρωποι που τώρα βλέπουν και την άγρια πλευρά της, τους νιώθω εν μέρη.
Και αυτοί οι άνθρωποι είναι περήφανοι και την περηφάνεια τους την προστατεύουν με το να κλάψουν στα κρυφά και να μην δείξουν πόσο
τους έχει φάει το σαράκι της πανδημίας, είναι εκείνοι που ερωτεύτηκαν το καλοκαίρι τρελά, που τόλμησαν να μιλήσουν μετά το πρώτο lockdown, αγάπησαν τον άνθρωπο και οχι το συναίσθημα, ερωτεύτηκαν χωρίς ταμπέλες για να ρίξουν τα τείχη της μοναξιάς
Και να σου τώρα πάλι κάθονται μόνοι σε σκοτεινά δωμάτια, πίνοντας το κρασί τους με το βλέμμα καρφωμένο σε μια οθόνη κινητού ή υπολογιστή και λένε “καλώς την ” στην μοναξιά και δεν τους επιτίθεται, αράζουν παρέα και κάνουν τράκα τσιγάρα, ένας απο τον άλλο.
Είναι πολλοί και διαπεραστικά υπέροχοι.
Να τους αγαπάτε και να τους καταλαβαίνετε κυρίως αυτή την περίοδο που ίσως να΄ναι λίγο απότομοι, πόσο να αντέξουν εδώ εμείς που τώρα την πρωτογνωρίσαμε δεν την αντέχουμε πόσο μάλλον εκείνοι που την ξέρουν και απο την καλή και απο την ανάποδη
απο επιλογή μεν αλλά χωρίς να θέλουν να δουν το τέρας της να θεριεύει και άλλο
Είναι οι άνθρωποι, που ζούνε μόνοι.

Αφήστε ένα σχόλιο

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την διαχείριση των προσωπικών σας δεδομένων από το kouzounews.gr

Το kouzounews.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία χρήσης σας. Υποθέτουμε ότι συμφωνείτε με αυτό. Φυσικά αν θέλετε μπορείτε να αρνηθείτε. Αποδοχή Περισσότερα