Για τον Άλκη
Απογοήτευση. Τίποτα παραπάνω. Σε εποχές του 2022, λογικά θα έλεγε κανείς ότι το κύριο πρόβλημα ενός φοιτητή θα ήταν να βρει μια δουλειά για να μπορέσει να πληρώσει το νοίκι της γκαρσονιέρας. Μια μάνα χαίρεται που το παιδί της κέρδισε μια θέση στο πανεπιστήμιο και τώρα θα ξεκινούσε τη ζωή του ως ενήλικας. Που να ‘ξερε.- Που να ‘ξερε ότι το καμάρι της θα έφευγε πολύ πιο μακριά από το σπίτι του. Σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Ότι το παιδί της θα γινόταν η πιο γλυκιά ανάμνηση. Και όλα αυτά γιατί;
Η τιμή και το χρήμα. Μήπως για την τιμή ή για το χρήμα; Απογοήτευση όπως είπα. Το παιδί, ένα χρόνο μόνο μεγαλύτερος από εμένα. Η ζωή θα του είχε ανοίξει τα χέρια της διάπλατα για να τον αγκαλιάσει σφιχτά. Η ζωή βρισκόταν μπροστά και περίμενε τον Άλκη.
Τι ομάδα είσαι; Και μετά το χάος. Το θέμα δεν είναι οπαδικό, το θέμα είναι απάνθρωπο. Είχα ήδη καταλάβει ότι οι άνθρωποι δρουν με βάση το συμφέρον τους. Ποιο συμφέρον όμως; Ποιο; Η κοινωνία μας θα έπρεπε να αποβλέπει σε ένα μέλλον με παιδιά ανεξάρτητα, παιδιά με δικές τους πεποιθήσεις, παιδιά ελεύθερα.
Στους δρόμους που μεγαλώσαμε. Εκεί. Εκεί να περπατάω ξέγνοιαστη και το μόνο που να κάνω να χαμογελάω. Να μην βλέπω κόκκινο φως. Κόκκινα μικρά κεράκια που λάμπουν για μια ψυχή που έσβησε. Όλες αυτές οι φλόγες που αντικατοπτρίζουν όλες τις ευκαιρίες που θα μπορούσε να αρπάξει ο Άλκης. Ο κάθε Άλκης. Και όλα αυτά γιατί;
Σε μια κοινωνία που δεν μπορείς να διακατέχεις τις δικές σου πεποιθήσεις, τα δικά σου “πιστεύω”, δεν υπάρχει μέλλον. Το μέλλον σβήνει. Όπως έσβησε και η ψυχή του, όπως θα σβήσει και το κόκκινο φως από τα κεράκια με το χειμωνιάτικο αέρα το βράδυ.
Άλκη, να ξέρεις τίποτα δεν έσβησε. Είσαι το προσάναμμα για να δώσεις ελπίδα, να δώσεις πνοή, να δώσεις κουράγιο. Πάνω από όλα έδειξες στον κόσμο το μέλλον στο οποίο οδεύουμε. Σε έναν ήρωα δεν αξίζει τίποτα παραπάνω από ένα Ευχαριστώ. Καλό παράδεισο, φίλε.
Μαρία Ετών 18, Μαθήτρια λυκείου