Του Χρήστου Σαλαμπουκίδη
Φιλία: Ένα ζήτημα που απασχολούσε ανέκαθεν το ανθρώπινο είδος.Έχει γίνει αντικείμενο επιστημονικής μελέτης ,συζητήσεων σε επίπεδο παρέας,τρόπος αντιμετώπισης ψυχογεννών παθήσεων, τραγούδι,γνωμικό ,τα πάντα. Προσωπικά ανέκαθεν πίστευα στην φιλία, ίσως το οτι μεγάλωσα χωρίς αδέρφια (μοναχοπαίδι γαρ) έδινα πάντα μεγάλη αξία στον άνθρωπο που θα ασχολούνταν μαζί μου και που θα αφιέρωνε χρόνο στο να καθίσει και να περάσει στιγμές κρατώντας συντροφιά.Μεγάλωσα με την φιλία να υποκαθιστά την “αδελφική” αγάπη ,αλληλεγγύη , την κατανόηση μα κυρίως την στήριξη και την συμβουλευτική στάση έναντι προβληματισμών.
Μεγαλώνοντας λοιπόν άρχισα να αντιλαμβάνομαι σε βάθος την αξία της για εμένα και να ξέρω πλέον ποιοι θέλω να είναι οι φίλι μου και εννοείται το ποιος θέλω να είμαι και εγώ απέναντι τους.
Θα έλεγε κανείς πως “Φιλία εστί μια ψυχή εν δυσί σώμασιν ενοικουμένη” όπως είπε και ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος ο Αριστοτέλης και ναι , αν το σκεφτείς είναι όπως το είπε. Η φιλία είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δυο σώματα.Καθ’ολη την διάρκεια της ζωής μας αναζητούμε την φιλία, είναι κακά τα ψέμματα ένα καταφύγιο για κάθε δύσκολη στιγμή που έχουε όλοι μας κατα διαστήματα και έιναι καταφύγιο απο τις πλέον όμορφες και απλές δύσκολες στιγμές όπως εκείνες ενός χωρισμού εώς εκείνες τις βαριές μιας απώλειας. Εϊναι σαφές πως ο καθένας μας την ερμηνεύει διαφορετικά ανάλογα με τα βιώματά του.
Λένε οτι οι πραγματικοί φίλοι είναι εκείνοι που χωρίς να μιλήσεις μόνο με το βλέμμα ξέρουν πως νιώθεις, είναι εκείνοι που δεν θα σε παρεξηγήσουν αν πάρεις ξημερώματα να τους πεις οτι δεν είσαι καλά ή οτι δεν μπορείς να κοιμηθείς απο την χαρά σου. Φίλοι καρδιακοί ρε συ,που τον βαρύ τίτλο του φίλου το κέρδισαν απο την πρώτη στιγμή είτε πολύ γρήγορα είτε με την πάροδο του χρόνου, φίλοι όμως που να μην σε νοιάζει που δεν έχεις αδέρφια γιατί υπάρχουν αυτοί.
Όμως αυτό που καθορίζει την σχέση με τον φίλο μας είναι η αγάπη και η υπομονή απο αμφότερες πλευρές .Το οτι μπορείς να αντέχεις και να επιλέγεις με τα ελαττώματά του τον φίλο σου κάθε μέρα και οχι με διαλλείματα , κάτι όμως που απαιτεί χρόνο,διάθεση,διαλλακτικότητα ,πίστη και συναίσθημα.
Ωδή σε αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που ακόμα και αυτή την δύσκολη περίοδο με ακούνε
Ωδή σε αυτούς που κάνουνε υπομονή μαζί μας, σε εκείνους που ανάμεσα σε οικογένεια παιδιά και δουλειά και κυρίως πλήθος προβλημάτων προσωπικών,ασχολούνται με τα δικά μας προβλήματα
Ωδή σε εκείνους που μέσα στην δική τους φορτωμένη ανφορική ρουτίνα στέκονται κολώνες στα δικά μας όνειρα και είναι εκεί να ακούσουν κάθε λογής αερολογία
Ωδή σε εκείνους που θα γελάσουν μαζί μας αλλά και με εμάς χωρίς να κρατάνε τα προσχήματα που στην ξεφτίλα μας θα γελοιοποιηθούν παρέα μας για να μην μας φανεί άσχημο το ρεζιλίκι, σε εκείνους που απροκάλυπτα θα μας τα “χώσουν” και θα κοντραριστούν μαζί μας .Σε εκείνους που ακούνε τα παράπονα μας ,τα όνειρα,που ξέρουν τα κρυφά μας συναισθήματα και τα απωθημένα
Ωδή σε εκείνους που μας πληρώνουν με στην στοργικότητα του γονιού αν δεν έχουμε φράγκο πάνω μας,σε αυτούς τους αληθινούς που κλάψαμε μπροστά τους και μας σκούπισαν τα δάκρυα , σε αυτούς που με την χαρά μας δάκρυσαν και φούσκωσαν απο υπερηφάνεια , οχι σε εκείνους του άλλους που απο ενδιαφέρον σε άκουγαν για να γεμίσουν την ώρα τους .
Ωδή σε αυτά τα υπέροχα πλάσμα τα λίγα , που αγαπούν τον ατελή μας χαρακτήρα και την αναποδιά μας .Σε αυτούς που πάντα αγαπάμε και μας αγαπούν στα καλά ,τα καλύτερα,τα κακά και τα άσχημα
Τρέξτε ρε, αν δεν βρήκατε ακόμα τέτοιους φίλους τρέξτε να βρείτε,ψάξτε τους,βρείτε τους και μεταμορφώστε τον εαυτό σας με σκοπό να γίνεται αν οχι ένας απο αυτούς έστω και λίγο σαν αυτούς!